O artık makine mühendisi

O artık makine mühendisi

Mustafa Emre Bicici, duyma manili olarak dünyaya geldi. Ancak dinlememesi onu ‘okuma’ aşkından vazgeçiremedi. Hocalarını dinleyemediği için dostlarının defterlerine yazdıklarını anekdot alarak bildiği

10-16 Mayıs Manililer Haftası. Türkiye’de milli manili bilgi sistemine kayıtlı 2 milyon 500 binden fazla manili var. Takribî olarak 836 bin insan da duyma manisiyle yaşıyor. Ancak kayıt edilememiş bir hayli manili fertle beraber bu sayı daha fazla. Mustafa Emre Bicici de duyma manisiyle dünyaya geldi. Senelerini gizeme dostlarının defterlerine bakarak anekdot almakla geçiren 28 yaşındaki Bicici, şimdi makine mühendisi.

ANNESİ KAMPA SOKTU

İstanbul’da yaşayan Mustafa Emre Bicici’nin 8 aylıkken duyma manili olduğu fark edildi. Bebekken duyma aygıtı ile tanışan Bicici senelerce konuşma ve duyma için özel eğitim aldı. Bir yaz tatilinde annesi onu ‘kampa’ soktu. Yaz boyu akademisyen dayısı ile ders çalıştıktan sonra hocaların parmakla gösterdiği çalışkan çocuk oldu. Annesine “Ben makine mühendisi olacağım” dedi. İş lisesinden sonra Marmara Üniversitesi’nde 2 senelik Makine Kısmı’nü 5’incilikle tamamlayan Bicici dikey geçiş ile Sakarya Üniversitesi Makine Mühendisliği’ne devam etti. Mezun olup diplomasına kavuştu.

AYGIT TERTİP ETMESİ GEREKLİ

Duyma Manililer Federasyonu Başkanı Muammer Ay da duyma aygıtı için tertip etme istediklerini dile getirdi. Ay, “Şu an duyma manililerin en büyük kasveti duyma aygıtı. Bu makineler Euro’ya endeksli olduğu için takribî 6 bin liradan başlıyor. Ancak devlet yardımı 1100 lira. 1100 liralık makinelerin niteliği ise düşük olduğu için yararlı olamıyor. Koklear implantlar ise takribî 30 bin Euro. Yerli yapım yapılırsa hem ulaşım çoğalır hem de maliyet düşer” dedi.

O artık makine mühendisi

AVRUPA’YI GEZDİ

Üniversite de hem çalışan hem okuyan bir talebe olan Mustafa Emre Bicici, şimdi bir tekstil işletmesinde çalışıyor. Emre, “Bu süreçte yurtdışına gittim. Özgüvenimi geliştirdim. İngilizce bildim, Avrupa’da bir hayli yeri gezdim. Manililer için Erasmus kadrosu açılması gerektiğini düşünüyorum. Bu çok ehemmiyetli” diyor.

ANNEMLE KARŞILIKLI AĞLADIK

MUSTAFA Emre Bicici, yaşadıklarını ve duygularını şöyle anlattı: “ Üniversitede bir derste arka sırada kalınca kavramadım. Dersten sonra hocayla konuştum ve duyma manili olduğumu söyledim. ‘Beni ilgilendirmez, bu senin sualin’ dedi. 1 yıl aynı dersi başka bir akademisyenden almak için bekledim ve o öğretmenin dersine hiç girmedim. Mektepte hep dersleri kaçırıyordum ve geriden geliyordum. Tüm eğitim hayatım süresince hep gizeme dostlarımın defterine bakarak anekdot aldım ve yetişmeye çalıştım. İlkokuldayken de geride kalıyordum. Sınıf hocam yalnızca bana özel mektepten sonra ders veriyordu. Çıkışta evine gidiyordum ve bana ders çalıştırıyordu. Üniversiteden ‘mezun oldunuz’ iletiyi gelince çok mutlu oldum. Evvel annemi aradım, karşılıklı ağlamaya başladık. Sonra bana dayanakçı olan tüm dostlarımı, amcamı, ablamı, babamı herkesi aradım sırayla...”