‘Savaşı görmelerini istemediğimiz için çocukların telefonlarına el koyduk’

‘Savaşı görmelerini istemediğimiz için çocukların telefonlarına el koyduk’

Paralimpik Dünya Şampiyonası’na hazırlanmak için İstanbul’a gelen Ukraynalı çocuk ve genç yüzücüler savaş suratından konutlarına dönemiyor… Ekibin yıpranan mayo ve gözlüklerinin yenisini alacak dahi

En miniği 8, en büyüğü 24 yaşında 7 sporcu ve 3 alıştırmandan oluşan Ukrayna Paralimpik Yüzme Ekibi, 17 Şubat’ta eğitim için İstanbul’a geldi, bir daha konutlarına dönemedi. Ukrayna’daki savaş vücutsal manili çocuk ve gençleri ailesinden kopardı. İstanbul’dan aileleriyle telefonla ve görüntülü konuşsalar da hepsi ülkelerindeki hayatını özlüyor.
Çocukların psikolojileri için hassasiyet gösteren alıştırmanları İrina Paveleva, onlar savaştan etkilenmesin diye cep telefonlarını toplamış, televizyondaki haberleri izlemelerine mani olmaya çalışıyor. İstanbul’da iki hafta kamp yapıp konutlarına dönmeyi hayal eden çocuklar üç aydır Kasımpaşa Spor Kulübü’nün Sporcu Kamp Merkezi’nde konaklıyor. Haftanın 6 günü İBB Beyoğlu Yüzme Havuzu ve Cemal Kamacı Spor Kompleksi’nde sabah-akşam idmanlara katılıyor.
Ekipte Portekiz Paralimpik Dünya Şampiyonası için kota alabilen tek sporcu Kirill Garashchenko, 12 Haziran’da yarışacak. Kirill “Savaş bitince yeni hayaller kurabilirim ama şu an tek odaklandığım şey dünya şampiyonluğu. Haftada 9 defa yüzme, 3-5 seans spor salonunda çalışarak dünya şampiyonluğuna hazırlanıyorum” diyor. Savaşın aileleriyle arasına hudut koyduğu Ukraynalı yüzücü çocuklar ve alıştırmanlarıyla yaşadıklarını ve hayallerini konuştuk.

‘3 aydır konuttan uzaklar, haftada bir psikolojik destek alıyorlar’

İrina Paveleva 41, alıştırman

‘Savaşı görmelerini istemediğimiz için çocukların telefonlarına el koyduk’

Savaş başlamadan evvel, şubat ayının 17’sinde Ukrayna şampiyonası ve Ukrayna’daki öteki yarışlara hazırlık için İstanbul’a kampa gelmiştik. Savaş çıkınca tam yarışlar iptal oldu. 1 Mart’ta Ukrayna’ya uçmamız gerekiyordu, uçuşlar iptal oldu. O günden bugüne İstanbul’dayız. Ekipte 8-24 yaş arası çocuklar var. Savaş çıktığından beri telefon ve kameralı görüşme dışında çocuklar aileleriyle görüşemediler. Biz burada onlara fazla haber veya gazete takip ettirmiyoruz. Ukrayna’da bir savaş olduğunu biliyorlar ama bizim söylediğimiz kadarını öğreniyorlar. Telefonlarına da el koyduk, onlara vermiyoruz zira savaşın bu ebadını görmelerini istemiyoruz. Çocuklar üç aydır ailelerinden uzakta, psikolojileri bayağı değil ama biz problemleri en az hale getirmeye çalışıyoruz. Her hafta bir uzmandan psikolojik destek alıyorlar. Türk konukseverliği çok hoş, problem yaşamadık.

‘Vizemiz bitiyor’

Ama uğraştığımız başka problemler var. Vizemiz bitmek üzere. Burada konaklayacağımız süre doluyor. Konsolosluğa, büyükelçiliğe müracaat etiyoruz, onlar da bizi Ukrayna elçiliklerine yönlendiriyor. Sarihçesi vizelerle alakalı bu külfetli süreç tam problemleri unutturdu. Ülkemde savaş var, ben burada kaldım. Ülkemde çocuğum var, onu göremiyorum ama burada mükellefliklerim de var. Kendi çocuğumdan başka bakmam gereken 7 çocuğum var. O surattan öteki alıştırmanlarla beraber güçlü durmaya çalışıyoruz. Savaşın çıkması bizim hakimiyetimizde değil ama bu savaşın çıkması bize ekstra mesullükler yükledi.
Ailemden kimse şu an savaşta değil. Zati savaşamayacak kadar yaşlılar. Nükleer santralın olduğu Zaporijya kentinde yaşıyorlar. Şu an hiçbir tasarı yapamıyoruz.

‘Hududa gitsek...’

Ülkemize dönmek ve ailemize kavuşmak istiyoruz ama şu an konuta dönüş tehlikesiz değil. Hududa kadar gitsek oradan geçişte çok büyük problemler var. Şu an tek yapabildiğimiz tasarı, sabah gelip, idmanımızı yapıp, akşam tekerrür kaldığımız yere dönüp hayatımıza devam etmek. Zati karayoluyla Ukrayna’ya gitme kısmetimiz yok.
Kızım Mira 6 yaşında, ona ailem bakıyor. Ama ailem yaşlı, kızımı Türkiye’ye bana getiremiyorlar. Savaşın bir an evvel bitmesini, aileme ve kızıma kavuşabilmeyi umut ediyorum. Her gün kızımı düşünüyorum. Ona kavuşmanın hayalini kuruyorum. Kızım benim hayatım, hayattaki motivasyonum. Onunla her gün telefonda konuşuyoruz. Onun tebessümmesi benim işime odaklanmamı ve mental olarak güçlü kalabilmemi sağlıyor.

‘Hazırlanamıyorlar’

Ekipteki sporcuların çocuksu gereksinimleri var; dondurma almak, dışarıda bir yemek yemek gibi… Evet, biz şu an bir otelde kalıyoruz. Sporcu kamp merkezinde bize çok iyi bakıyorlar ama yaz geldi… Biz kışlık giysilerimizle geldik. Kışlık elbiselerimizi dolaşıyoruz, tişört
ya da şort almamız gerekiyor. Yüzme mayolarımız, gözlüklerimiz aşındı, onları da yenilememiz gerekiyor.
12-18 Haziran’da Portekiz’in Madeira Adası’nda tertip edilecek Paralimpik Dünya Şampiyonası’na hazırlanıyoruz. Ekibimiz az bireye düştü zira kimse hazırlanamıyor. Bizim gibi sağda solda, başka ülkelerde kalmış. Paralimpik ekip oldukça küçüldü. Biz burada iki birey hazırlıyoruz oraya, değişikleri kota alamadı. Beynelmilel sıralamaya göre dünya şampiyonası için bir tercih yapıldı. Şayet vize problemlerini çözebilirsek dünya şampiyonasına İstanbul’dan gidecek sporcularımız.
Savaş bittikten sonra konutuma ve işime dönmek istiyorum. Çocuklarsa savaş bittikten sonra beni evlendirmek istiyorlar gülüyor. Çocuklar yemek saatinde bazen bana “Lütfen yemeğini iyi ye, daha evlendireceğiz seni” diyorlar.

‘Dostlarımla buluşup onlara sarılmak istiyorum’

Kirill Garashchenko 24, Görme bozukluğu

‘Savaşı görmelerini istemediğimiz için çocukların telefonlarına el koyduk’

Ülkemde olanları televizyonda gördüğümde gerçekten şoke oldum. Dünyam çok süratle değişti, sanki tüm hayallerim suya düştü. Kamp bittikten sonra alıştırmanlarımın Türk dostları bize yaşayabileceğimiz ve yüzebileceğimiz bir yer ayarladılar. İstanbul’un deli havasını gerçekten çok seviyorum. Bazen Kiev’i andırdırıyor bana. Burada bir hayli beynelmilel dost edindim kendime. Ukrayna’da tüm bu olan bitenden gerçekten usandım. Savaştan sonra geride kalan tüm dostlarımla buluşmak ve onlara sarılmak istiyorum. Savaş bitince yeni hayaller kurabilirim ama şu an tek odaklandığım şey dünya şampiyonluğu. Haftada 9 defa yüzme, 3-5 seans spor salonunda çalışarak dünya şampiyonluğuna hazırlanıyorum. Umarım tüm ekip yakında konutumuza, ailelerimizin yanına döneriz.

‘Tek isteğim akşam yemekte ailemle aynı masada olmak’

Nikita Dudchenko 15, Serebral palsi

‘Savaşı görmelerini istemediğimiz için çocukların telefonlarına el koyduk’

Yüzmeye 4 yaşında başladım. O zamandan beri bu ekipte yüzüyorum. Savaş olmasaydı mektebime gidiyor, yüzüyor olurdum. İdmanlarımdan geriye kalan zamanlarda dostlarımla müddet geçiriyor olacaktım. İstanbul’da kendimi tehlikesiz hissediyorum ama ailem ve dostlarım için kaygılanıyorum. Ailemle her gün görüşüyorum. İnternet üzerinden her gün konuşma kısmetimiz var. Onlarla görüşünce ruh halim değişiyor, çok mutlu oluyorum. 3 aydır ayrıyız, onları çok özledim. Yanlarında olmak ve daha öncekisi gibi akşam yemeklerinde yeniden aynı masada bir araya gelmek tek isteğim. Bir de yüzme dalında madalya almak.

‘Her günü bir parti havasında kutlayacağım’

Kamila Korila 16, Perthes hastası

‘Savaşı görmelerini istemediğimiz için çocukların telefonlarına el koyduk’

3 sene evvel başladım yüzmeye. Başlamak benim için kolay olmadı. Evvel korkmuştum ama suya sıçradıktan sonra yapabileceğimi hissettim ve devam ettim. İstanbul’da mutluyum. Burada çok kibar insanlar var. Ailemi, dostlarımı çok özledim. Şayet bir gün Ukrayna’ya dönebilirsek her günü bir parti havasında kutlayacağım.

‘Sabah kalkıp mektebe gitmeyi özledim’

Viktoria Harchenko 16, Serebral palsi

‘Savaşı görmelerini istemediğimiz için çocukların telefonlarına el koyduk’

Annem manimle alakalı yaptığı araştırmalar neticeyi iyi geleceğini düşünerek beni yüzmeye yazdırdı. 10 yıldır devam ediyorum. Suyun içinde kendimi özgür hissediyorum. Her sabah mektebe gitmeyi ve ailemi özledim. Savaşın sona ermesini ve daha önceki hayatıma geri dönmeyi istiyorum. En büyük hayalim olimpiyatlara gitmek. İstanbul’un tarihi yerlerini gezmek çok hoş.

‘İstanbul’un köprülerinden hoşlanıyorum’

Vitaliy Urehenko 12 Görme ve duyma manili

‘Savaşı görmelerini istemediğimiz için çocukların telefonlarına el koyduk’

3 yıldır yüzüyorum. Spor kanallarından yüzme turnuvalarını takip ediyordum ve zati hoşlanıyordum. Ailem beni bir kursa yazdırdı, 1-2 ay içinde yüzmeyi bildim ve kısa zamanda ekibe girdim. Sudayken çok mutluyum ama idmanlar yorucu oluyor. Dostlarımı, sınıfımı ve ailemi çok özledim. İstanbul’da Türk yemeklerini ve köprüleri çok seviyorum.